موجب شد گردن‌هايى به سوى تخت خلافت كشيده شود تا بر آن تكيه زنند ، على عليه السلام نيز كارش قصاص قبل از جنايت نيست و براى ارضاى مطامع اين گونه آزمندان ، هزارها درهم و دينار در اختيار آن‌ها قرار نمىدهد ؛ مانند چنين خشونتى در رابطه با خدا فتنه‌ها را از ميان نمىبرد و اصلًا به مصلحت مردم نيست ، مردمى كه دائماً در ميان خوف و رجا و بيم و اميد به سر مىبرند ؛ بنابراين اگر اميرالمؤمنين على عليه السلام مردم را در رابطه با درخواست آن‌ها طرد مىكرد موجب فزونى اصرار و پافشارى آنان مىگشت تا بيشتر تأكيد كنند كه آن حضرت خلافت را بپذيرد ؛ لذا ناگزير شد براى رعايت و احترام به اشتياق دينى مردم و گروهى كه دوستدار او بوده‌اند به درخواست آن‌ها پاسخ مثبت دهد . اميرالمؤمنين على عليه السلام در نامه‌اى كه به طلحه و زبير نوشت حال مردم را در چنين روزى مجسم مىكند كه آن‌ها از او خواستند تا با وى بيعت كنند و آن حضرت امتناع ورزيد . على عليه السلام در اين باره مىفرمايد : « انّى لَمْ اردِ النّاسِ حَتّى ارادُونى ، وَلَمْ أُبايِعهُم حتى بايَعُونى » « 1 » ؛ « من نمىخواستم با مردم بيعت كنم تا آنگاه كه آنان چنين خواستند . من از آن‌ها بيعت نگرفتم ؛ بلكه آنان دست بيعت به سوى من دراز كردند . »

--> ( 1 ) . نهج‌البلاغه ، نامه‌ها ، ش 54 .